Het ziet hier zwart van de witte lakens

Op 19 oktober 1944 krijgen de dorpen Millingen, Leuth en Kekerdom het bevel te evacueren. Op 20 oktober moeten de dorpen ontruimd worden. Waar moeten al die mensen naar toe? Naar het zuiden, naar bevrijd gebied kan niet want bij de Thornse Molen ligt het front. Naar Duitsland evacueren is niet toegestaan, dus moet iedereen de Rijn oversteken. De gelukkigen met paard en wagen steken in Emmerich met het grote veer over. De rest moet in Millingen met roeiboten oversteken. Al snel vormt zich een lang lint van wachtende evacués. Het ontlokt een van de evacués de opmerking: "Het ziet hier zwart van de witte lakens."

Met het oversteken van de rivier verlaten deze evacués huis en haard en gaan een onzekere toekomst tegemoet. Een onzekerheid die uiteindelijk meer dan zes maanden zal duren. Sommige vluchtelingen houden een dagboek bij. Waarom? We weten het niet maar deze dagboeken geven een heel authentiek beeld van de gebeurtenissen en de emoties van de mensen die ontheemd zijn.

In 1945 gaan na de zomer de kinderen weer naar school. Zo ook de meisjes van de eerste en tweede klas VGLO. Meisjes van twaalf en dertien jaar. Zij worden gevraagd hun ervaringen met de evacuatie op te schrijven in een schriftje. Wij hebben acht van deze schriftjes teruggevonden die samen een uniek beeld geven hoe de kinderen deze tijd beleefd hebben.

Natuurlijk is er veel meer materiaal. Herinneringen die op latere leeftijd zijn opgeschreven en verhalen die verteld zijn aan kinderen en kleinkinderen. Toch hebben wij besloten om alleen materiaal op te nemen dat in de periode 1944-1945 geschreven is omdat het authentiek is. Gebeurtenissen en emoties zijn nog niet vervaagd door de tijd. Natuurlijk hebben wij kleine correcties moeten aanbrengen maar wij hebben de originele tekst zo veel mogelijk intact gelaten. Verhalen die wij om bovenstaande reden niet opgenomen hebben in dit boek maar die de moeite van het lezen zeker waard zijn, zullen wij in een komend Millings Jaarboek opnemen